Door een vergetelheidje of noem het ook maar een beetje gemakzucht zijn aan het voederhuisje de mezenbolletjes in het voorjaar blijven hangen. En laat dit nu het lokaas zijn geweest van de nieuwe bezoekers in de tuin. In het voorjaar hoorden we met de regelmaat van de klok het gehamer ener spechtenbek in een boom in de buurt.
Zich een stulpje uithakkend voor het aanstormende broedseizoen.

Hadden we toen geweten wat ons nog te wachten stond. We zouden géén uren liggen turen om een glimp van de specht op te vangen.
Op een dag hing vader specht (diegene met een beetje rood in de nek), zwiepend aan de mezenbollen, zo'n 5 meter achter het raam van de woonkamer. Zo rustig mogelijk werd het fototoestel uit de kast gehaald doch de vogel was al lang vliegen. Dan maar het fototoestel op het salontafeltje in de aanslag voor het vastleggen van z'n volgende bezoek.

Daar hebben we niet lang op moeten wachten. Het werd een dagelijks terugkeren om zijn graantje mee te pikken van het lekkers. Na een tijd werd het aanschuiven aan het voederhuisje. Ma specht (niet op de foto, maar heeft GEEN rood op de kop of nek) werd door pa de weg gewezen naar de gedekte tafel. Zij was echter veel meer op haar hoede en de kans om haar in megapixels vast te leggen was geen piece of cake.

Tot op een dag zij haar kersverse zoon (met rood op de kop) meebracht en we zo een voedertafereel mochten aanschouwen.

Hiervan de nodige foto's als bewijs. Ons gezin leefde intens mee.
Als de spechtenfamilie in de tuin kwam gevlogen bleef iedereen muisstil zitten om het jonge gezinnetje niet te storen. Hopelijk vallen ze niet ten prooi aan kat of snelle auto, dan zien we ze vast volgend jaar terug.

Je ziet dat je niet ver van huis moet gaan om de natuur in al zijn pracht en praal te bewonderen.